Coming Soon

ممنوعيت حضور بازيگران و ورزشكاران در آگهي‌هاي تجاري:

minaa2007 — Tue, 29 Jul 2008 13:12:49 GMT

اين‌جا جاي شما نيست

خيلي‌‌ها وقتي تصوير جمشيد مشايخي را كنار كولري در بزرگ‌را‌ه‌ها ديدند با زبان طعنه و طنز، لب به اعتراض گشودند كه چرا پهلوان صحنه كارش به حاشيه بزرگراه كشيده است. آن‌ها ميتوانستند حضور بازيگران و فوتباليست‌هاي جوان را بيل‌بورد‌ها نشانه‌اي از روحيه فرصت‌طلبانه جوان‌هايي بدانند كه مي‌خواهند ره صد ساله را يك شبه طي كنند، اما نمي‌توانستند هضم كنند كه خان داييِ قيصر و رضا خوشنويسِ هزار‌دستان را در اين هيات تماشا كنند. آن‌ها دوست داشتند، تصويري كه از مشايخي در ذهن دارند همان تصوير دلگيري باشد كه او را ذكر‌گويان با حاشيه صوتي گروه شيدا در راه بردن برادر مجنونش به امامزاده داود نشان مي‌داد، يا آن پيرمرد رنجور گراند هتل كه به انگشتانش خيره مي‌شد و مي‌پرسيد: «دوست داري خامه از كلك بچكاني يا گلوله از ماشه». براي‌شان قابل قبول نبود كه خاك‌بوس صحنه‌هاي نمايش در ايران، به مردمي كه بي شتاب از بزرگراه‌ها مي‌گذرند خيره شود و بگويد: «بفرمائيد ريش سفيد كولرها»

آن‌ها تصوير خودشان را مي‌خواستند و به هنرمند پير اجازه نمي‌دادند تصويري كه از او دارند مخدوش كند. منطق آن‌ها مطابق بر منطقي قرن هشتمي بود كه اهل هنر را اهل دود چراغ و گرسنگي و اهل ورزش را اهل فتوت و مردانگي مي‌خواهد و نمي‌خواهد باور كند همه چيز تغيير كرده است.

زندگي و زمانه دگرگون شده و اگر او بخواهد با اين همه تغيير، همچنان با نگاه قرن هشتمي خود در قرن پانزدهم زندگي كند، كار به جاي باريكي خواهد كشيد. مگر هنوز مردم با چهارپايان رفت‌و‌آمد مي‌كنند و به جاي برق پي‌سوز كاربرد دارد كه هنرمند و ورزشكار بايد با مطابق سليقه عقب افتاده‌ايي زندگي كند كه هنرمند را گرسنه و ورزشكار را خاك خورده مي‌خواهد. گيريم از قِبل آن تابلو، هنرمند به پولي رسيد و آن موسسه به فروشي بالاتر، زشتي در چيست؟ خلاف، كدام است؟ نه قبحي در كار است و نه ترويج منكري. ماجرا خيلي ساده است. با ذهنيت ديروزي، امروز را نمي‌توان تحليل كرد...

چاپ شده در هفته نامه مشق آفتاب

minaa2007 — Wed, 23 Jul 2008 09:25:03 GMT

ممنوعيت حضور بازيگران و ورزشكاران در آگهي‌هاي تجاري

minaa2007 — Tue, 22 Jul 2008 15:55:09 GMT

نه. این جا دیگر اينجا جاي شما نيست

چاپ شده در مجله مشق آفتاب

گزارشي از ضبط تله‌تاتر خرده جنايت‌هاي زن و شوهري

minaa2007 — Mon, 14 Jul 2008 15:19:24 GMT

ثابت كردن چيزهاي ساده خيلي سخته

اول بايد از خودم شروع كنم. اينجا جلوي در حراست جام جم ايستاده‌ام كه چكار كنم. مي‌گويند آفيش نشده‌ام. هماهنگ نشده و چندتا نشده ديگر. به نيكي كريمي زنگ مي‌زنم. اما اين جا آنتن‌ موبايل‌ها قطع است. خوب بايد برگردم. اين را خودم به خودم مي‌گويم. اما يك نفر از پشت تلفن چيزي مي‌گويد كه انگار همان غولي است كه حراست اسمش را گذاشته هماهنگي. خوب از الو شروع مي‌كنم. با خانم نيكي كريمي قرار دارم.

- شما

-مينا اكبري

-هنوز نيامده‌اند

-مگه ميشه، ايشون ساعت 2 آفيش بوده، الان 4 است.

- اطلاع ندارم. اما اطلاع دادند كه شما آفيشتون درست شده. لطفا كارت شناسايي معتبر.

- بفرمائيد

- در برگشت لطفا از نيكي كريمي و محمد رضا فروتن امضا بگيريد

-بله!!!

- از آنها امضا نمي‌خواهي بگيري؟

- بايد بگيرم؟

-بله خانم محترم! روي اين برگه را، بايد كسي كه شما را آفيش كرده امضا كنه.

- پس بالاخره بايد امضا گرفت.

- بفرمائيد استوديوي يازده

- همه هستند.

- خانم حجاب

- چشم

از در تلويزيون وارد مي‌شوم. كاري كه اين روزها خيلي‌ها آن را انجام مي‌دهند. و چه كار سختي است ورود به تلويزيون. بعدا در اين باره بيشتر خواهم نوشت...

ادامه اين مطلب را مي‌توانيد در شماره ۷ مشق آفتاب بخوانيد

گفت وگوي من و بهناز صادق‌پور عزيز با رويا نونهالي

minaa2007 — Mon, 14 Jul 2008 13:14:18 GMT

روياي صد سال تنهايي

آنها كه جامعه ايراني را جبهه جنگ مرزهاي سخيف جنسيتي مي‌دانند، از آينده هيچ نمي‌دانند. چشمان خود را بسته‌اند و نمي‌بينند كه زن ايراني از مرحله برابري گذشته. سالهاست كه زنان، ماشين توسعه را مي‌رانند. آنها دختران و همسران و مادران جامعه‌اي هستند كه با شتاب، تناقض‌هاي تاريخي را در درون خود حل مي‌كند. ديگر زن و زندگي، واژگان مترادف مردانگي نيستند، بلكه توصيف رايجي از جامعه‌اي است كه مي‌خواهد زنده بماند. زمان به دست زنان است. چه از اين جمله احساس خطر كنيم و چه احساس غرور. هنوز زن ايراني محل مناقشه است. بحث انگيز و مجادله ساز. نه براي مردان كه براي تنه جامعه‌اي كه در آن نفس مي‌كشيم. گفت‌وگو اولين راه رسيدن به جايي است كه راه حل مي‌ناميم‌اش. براي گفت و گو به سراغ يك زن رفتيم كه به اقتضاي شغل و هنرش در بيست سال گذشته، بي‌وقفه، تصويرگر چهره زن ايراني در سينما و تلويزيون است. چه آن‌جا كه از تبعات جنگ، همسر موج ديده‌اي را همراهي مي‌كرد(عروسي خوبان)، چه آن‌جا كه جسد نوزاد تازه به دنيا آمده‌اش را در ماشين فيلم‌ساز بيكاري جا مي‌گذاشت(بوي كافور،عطر‌ياس). چه آن‌جا كه پشت سلول‌هاي زنداني در حال تغيير، زنانگي‌اش را فراموش مي‌كرد(زندان زنان)، چه آن‌جا كه با گلوله، تقاص عطوفت دريغ شده را از جنايتكاران ميگرفت(خواب و بيداري). چه آن‌جا كه با دود مطبخ درد عشقي متلاشي شده را قسمت مي‌كرد(ماهي عاشق مي‌شوند) چه آن‌جا كه در روستايي دور افتاده خرمن آروزها را به باد روزگار مي‌سپرد(صنم) و چه آن‌جا كه كوله‌پشتي بر دوش در ميان قبايل آفريقايي مي‌گشت و چشم و دل ما بود در سفر(اينجا افريقاست). حتي آن‌جا كه اسطوره تنهايي پاي دار قالي شانه بر تار و پود فرشي‌مي‌زد كه با نواي «نوايي» جان مي‌گرفت. او همه زنان بود و يك زن بود. روي اين زمين كه صحنه بزرگ نمايشي است براي ما. براي مردان و براي زنان. رويا نونهالي كم دل مي‌دهد كه پاي گفت وگو بنشيند. دلايلش محترم است و مقاومتش قابل درك. براي همين گفت و گو هم ابتدا دلايلي داشت كه نه بگويد اما نه را نگفت. وقتي شنيد كه نان اين سفره قرار است به بركت روز زن باشد، آمد.

ما دونفر بوديم و او بازيگر است. اولش چون بازيگري كه از رديف اول تماشاگران دل‌خوشي ندارد، شروع كرد. اما همين كه سئوال به سئوال و جواب به جواب، جلو آمديم، بازي اعتماد گرم شد. دوست شديم. گمشده در ميان حرف‌ها بيرون آمد و روبروي ما نشست. او صراحت و استقلال شايسته‌اي را به نمايش گذاشت كه زيبنده‌ترين گوهر زن هنرمند است. شعور، نام چيزي بود كه در او كشف كرديم. زماني زنان موضوع شعر بودند و اينك رويا نونهالي ثابت مي‌كند كه دوره عاشقان و مجانين و خسروان و فرهادها به سرآمده و جامعه ايراني بهتر است به جاي عشق و شور و جنون براي دختران و همسران و مادران به دنبال راهي باشد براي كسب معرفت و شعور به آينده‌اي كه زن ايراني در آن نه شيرين است و نه ليلي. مينياتور زن ايراني نگارگر ديگري مي‌خواهد. گزاف نيست اگر اين شعار را پس از آن شعور پاي اين مطلب بگذاريم كه رويا نونهالي بهانه خوبي براي افتخار به زن ايراني است.

این گفتگو را به صورت كامل می توانید این جا بخوانید.

هيات‌مديره جديد خانه سينما و خصوصي‌سازي

minaa2007 — Mon, 14 Jul 2008 13:05:59 GMT

واژه‌هاي بي‌مفهوم را افزايش ندهيم

در آستانه انتخابات هيات‌مديره و معرفي مديرعامل جديد خانه سينما، بنيادين‌ترين پرسش درباره آينده سينماي ايران، چگونگي تعريف و تبيين روند خصوصي‌سازي است. خانه سينما به عنوان نهاد نزديك به خواسته‌هاي صنفي و اقتصادي سينماي كشور مرجع و محل پرسشگري به اين سوال است كه سينماي ايران چگونه و با چه روش و نگرش از وضعيت فعلي ( نيمه‌دولتي- نيمه‌خصوصي) به مرحله مطلوب (خصوصي) خواهد رسيد؟ ‌ سينماي ايران در سايه جدل‌هاي درون‌صنفي و بين‌صنفي فاقد نگرش كلا‌ن به آينده خود از منظر جايگاه فرهنگي و منزلت اقتصادي شده است. اين جدل‌ها كار را به جايي كشانده كه واژه‌هاي <دولتي> و <خصوصي> در قاموس سينماي ايران از مفهوم تهي شده و به ناسزاهايي تبديل شده است كه در ميانه دعوا بين رقبا رد و بدل مي‌شود. خالي شدن واژهها از مفاهيم نتيجه فرسايشي شدن بحث‌ها و در نهايت هرج و مرج سينماي ايران است.

كامل اين مطلب را در اين جا بخوانيد

در حوالي پشت صحنه دومين فيلم حميد ‌نعمت الله

minaa2007 — Mon, 14 Jul 2008 13:02:46 GMT

بي‌پولي خوشبختي مي‌آره

خيلي‌ها منتظر بي‌پولي‌اند. چه آنهايي كه بوتيك را مشفقانه تلاش همه جانبه‌اي براي احياي سينماي اجتماعي ايران توصيف كردند و چه آنهايي كه بي رحمانه «بوتيك» را تداوم فيلم‌هایي چون «شب‌غريبان» دانستند. همه مي‌خواهند بدانند كه بعد از «بوتيك»، حميد نعمت‌الله چه كار خواهد كرد. آيا «بوتيك» حاصل غريزه بود يا دانش؟ «بوتيك» فرزند خودآگاه بود يا كودك ناخود‌آگاه. حادثه بود يا آغاز. اهميت فيلم دوم نعمت‌الله از اين نظر بيشتر از فيلم دوم اوست. آن هم در زمانه‌ای كه نسل جوان فيلم‌سازان ايران يا كمدي‌سازان بي ذوقي هستند كه از خورجين استعدادشان همان چيزي بيرون مي‌آيد كه تهيه‌كنندگان از آنها مي‌خواهند يا عبوس‌انديشاني كه همه افتخارشان سفرهاي هوائي با فيلم‌هاي عبوس است. حميد‌نعمت‌الله در «بوتيك» روي لبه تيغ ايستاد. نه به هواي هوراي فرنگي سر به هوا شد و نه به عقيم ماندن در برابر فروش بيشتر دلخوش. او كار سخت را برگزيد و از تونل سراسر وحشت فيلم اول سالم بيرون آمد. فيلم‌اش خوب فروخت و خوب تحسين شد و همه در انتظار كه فيلم بعدي كي سر از رحم اين استعداد تازه بيرون خواهد آورد. خبرها مي‌آمدند و مي‌رفتند. اما بي‌پولي شروع نمي‌شد. همين دير شروع شدن انتظار را آرام آرام به يك نگراني تبديل كرد. تا اين كه بالاخره در بهار امسال «بي‌پولي» با تركيبي شوق‌انگيز از آدم‌هاي صحنه و پشت‌صحنه در هدايت فيلم راه افتاد. اين بار همه چيز روي نگاتيو ثبت مي‌شد و حضور «زرين‌دست» انگار همه چيز را يك استاپ جدي‌تر كرد. يك روز تعطيل در خياباني حوالي ونك در يك مجتمع مسكوني حميد نعمت‌الله و گروه‌اش مشغول ساختن بي‌پولي هستند. فيلمي كه همه منتظرش هستيم...

گشت و گذاري در پشت صحنه فيلم «وقتي همه خوابيم» ساخته بهرام بيضايي

minaa2007 — Mon, 09 Jun 2008 10:03:18 GMT

ما با حسرت سرخوش‌تريم

برای من از همان روزي كه خبر منتشر شد و همه فهميدند كه بهرام بيضائي دهمين فيلم بلندش را در تهران خواهد ساخت، وسوسه نوشتن درباره اين فيلم پيش از آن كه از آب و گل بيرون بيايد و راه بيفتد روي پرده سفيد و پاك سينما، مهارنشدني بود. پيدا كردن مكان فيلمبرداري كار سختي نبود. رفتن مانند همه رفتن‌هاي امروز در تهران اگرچه دشوار اما سرانجام به پايان رسيد. باغي در حوالي خيابان فرشته. همه هستند. مشغول و سرحال. سردرآوردن از چند و چون كار حرف و گپ و پرس و جو مي‌خواهد. اين كنجكاوي مدام، سر كشيدن مي‌خواهد و جواب شنيدن. تا مي‌خواهم دست به كار شوم يكي از بازيگر فيلم جلو مي‌آيد: مي‌خواهيد چيزي بنويسيد؟ مي‌گويند لحن در سينما يعني همه چيز. لحن اين بازيگر همه چيز را منتقل مي‌كند. انگار گفته است كه لطفا چيزي ننويسيد. مي‌گويم نه. نمي‌توان به بهاي نوشتن چيزي درباره اين اتفاق، روند بروزش را كند كرد. پس دور و ساكت مي‌ايستم و زل مي‌زنم به اتفاقي كه در حال شكل گيري است. قبول مي‌كنم كه با كسي حرف نزنم. نه سوالي و نه جوابي. مي‌خواهم از هر تكه اين رفتن‌ها و آمدن‌ها. دقت‌ها و حرف‌ها. رنگ‌ها و لباس‌ها. نگاه‌ها و رابطه‌ها. سردربيارم از اتفاقي كه نامش هست: وقتي همه خوابيم. به كارگرداني بهرام بيضائي.

چاپ شده در مجله مشق آفتاب. کامل این مطلب را می توانید در این جا بخوانید.

همه چیز درباره اولین سریال فریدون جیرانی

minaa2007 — Mon, 26 May 2008 11:44:09 GMT

تولد تدریجی یک جنجال

مرگ تدریجی یک رویا اولین فعالیت تلویزیونی فریدون جیرانی نیست، او با نگارش متن چند قسمت از مجموعه تلویزیونی وفا که به کارگردانی محمدحسین لطیفی در نوروز 84 از تلویزیون پخش شد، اولین تجربه جدی تلویزیونی اش را پشت سرگذاشت. به دلایلی که هرگز به طور روشن بیان نشد جیرانی در نوشتن متن این مجموعه انصراف داد. در همان زمان آرمان زرین کوب تهیه کننده جوان مجموعه بیگانه ای در میان ما با کارگردانی احد امینی پیشنهاد ساخت یک مجموعه تلویزیونی با تم مهاجرت را به جیرانی داد. چند کارگردان و چند گروه فیلمنامه نویس این پروژه را تا مرز فیلم نامه نویسی جلو برده بودند، اما هرکدام به دلایلی از این مرحه جلوتر نرفته بودند؛ کارگردانانی چون احد امینی و ابراهیم حاتمی کیا و فیلم نامه نویسی چون شادمهر راستین و فرهاد علیزاده آهی.

ادامه مطلب را این جا بخوانید

در دومين جشن کارگردانان سينماي ايران

minaa2007 — Sun, 11 May 2008 08:46:18 GMT

کارگردانان در سايه

نوزايي سينماي پس از انقلاب همزمان با دو رويداد بود؛ اول حذف تهيه کنندگان و بازيگران به عنوان مهم ترين عوامل سينماي قبل از انقلاب و دوم ترويج تئوري نظريه مولف در فضاي تحليلي ادبيات سينمايي.

رويداد اول باعث شد کارگردانان در سينماي دهه شصت به چهره هاي خبرساز و مورد توجه عموم تبديل شوند و اتفاق دوم هم زمينه اين سوءتفاهم را تقويت کرد که همه چيز در سينما در خدمت کارگردان است و او همه را در راستاي هدفش به خدمت مي گيرد. کارگردان محوري در سينماي پس از انقلاب ديري نپاييد چون رشد نامتوازن اندام هر موجودي سرانجام به زيان حيات آن موجود تمام مي شود. سينماي ايران چون نيازمند ادامه حيات بود با طليعه دهه هفتاد زمينه براي اهميت يافتن بازيگران به عنوان عاملي مهم براي حيات سينما مطرح شد و جان گرفت. وقتي بازيگران ويترين خالي سينماها را با عکس هاي خود پر کردند، آرام آرام تهيه کنندگان پيدايشان شد. بازيگران دستمزد مي خواستند و مسوولان فقط از فيلم هاي مورد علاقه خودشان حمايت مالي مي کردند.

در طليعه دهه هشتاد، سينماي ايران به دو نوع سينما تبديل شد؛ سينماي مورد علاقه تهيه کنندگان و سينماي مورد علاقه کارگردانان. اين دو سينما در ابعاد گوناگوني به چالش با يکديگر در زمينه هاي صنفي و هنري پرداختند که در پايان بيش از آنکه به نفع کارگردانان و تهيه کنندگان تمام شود به نفع بازيگران تمام شد. بازيگران دستمزد بيشتري گرفتند و اهميت تهيه کنندگان را هم مخدوش کردند و اثبات کردند فروش فيلم ها ارتباط چنداني به دکوپاژ و ميزانسن ندارد، بلکه حضور آنها است که در نهايت موفقيت يا شکست فيلم را رقم مي زند. از سوي ديگر شرايط سخت اکران دوباره به تقسيم قدرت انجاميد. سينماداران وسط گود آمدند و اهميت خود را به عنوان مالکان جغرافياي تبديل کالاي فيلم به پول اعلام کردند. قدرت سينماداران آن قدر مهم شد که برخي از تهيه کنندگان به خريد سالن هاي سينما در تهران و شهرستان ها روي آوردند تا از بازي قدرت در قلمرو خود چيزي کم نياورند.امروز آنچه به عنوان قدرت، در سينماي ايران شناخته مي شود بين دولت با اهرم مميزي و حمايت مالي، بازيگران با دستمزد و تاثير بر فروش، تهيه کنندگان با پشتوانه سرمايه و سينماداران به عنوان مالکان سالن ها در اهميت اکران تقسيم مي شود.اينکه کارگردانان در هرم قدرت سينماي ايران کم اهميت شده اند و به نسبت دهه شصت در سينماي ايران قدرتي ندارند، دلايل گوناگوني دارد؛ از افزايش حضور سرمايه خصوصي در سينما که نسبت به بازگشت سرمايه اش دنبال تضمين مي گردد و اين تضمين ارتباطي با کارگردانان ندارد تا حضور نسل تازه يي از کارگردانان جوان که اهميتي به تئوري مولف نمي دهند و با انعطاف بيشتري قرارداد با تهيه کنندگان را امضا مي کنند. در چنين شرايطي اعلام حضور هر ساله کارگردانان در قالب فعاليت هاي صنفي با هدايت عليرضا رئيسيان يادآور حرکت هايي چون کانون سينماگران پيشرو در دهه پنجاه است. در آن زمان هم تعدادي از کارگردانان براي بيرون آمدن از زير سقف تهيه کنندگان و استوديوهاي فيلمسازي سعي در جدا کردن سفره خود از سينماي ايران کردند. چالش کارگردانان با تقسيم قدرت در سينماي ايران طبيعي و قابل درک است اما يک نکته را نبايد فراموش کرد؛ مقياس قدرت در سينماي ايران فعلاً فروش و پول است. برخلاف دهه شصت که مقياس قدرت در سينماي ايران وام بلاعوض و حضور کارگردان پشت دوربين بود.